Ester

Would you rather be the head of a mouse than the tail of a lion? Isang tanong na hindi ko malilimutan.

Grade 6 ako nun. Unang araw ng klase. Sa unang pagkakataon, pinagsama-sama na ang lahat ng mahuhusay sa lahat ng section sa loob ng limang taon sa elementarya. Tagisan na ng galing. Lahat ng running for honors, kabado. Lahat naman ng first timer sa kumpetisyon, litong-lito. Ang tanong nila: Baket? Ayoko dito; hindi masaya, masyadong tahimik, at masusungit ang guro.

Hindi si Mrs. Brillantes ang adviser namin, sya ang guro namin sa Reading and Phoenics. Tanyag sya sa kasungitan, dala na rin marahil ng makapal nyang make-up at mapusyaw na tina sa buhok na litaw-litaw sa kanyang mestisahing kutis. Liban pa sa kanyang pagiging maselan sa kalinisan ng notebook at mga aklat, nagpapatayo sya ng noisy pupils sa sulok ng silid.

Kada Byernes, bitbit nya ang isang kartong puno ng maiikling babasahin na sa dulo ng pagbabasa ay may scoring at categorization kung ikaw ba ay green o gold reader na. Pabilisan sa pagbabasa, paramihan ng tama, at karera sa pag-akyat sa lebel ng samu't saring kulay. Para sa kanya, hindi tutuong mga Mathematician ang hari ng mundo. Walang kwenta ang kagalingan sa pagbibilang (kaya na daw ng calculator yun). Ang tao ay nasusukat sa husay nyang umunawa, magbasa, magsulat, at magsalita ng wikang dayuhan.

Sa kanya ko unang naranasan magre-write ng hindi mabilang na beses. Anya, tumatalim ang mga ideya tuwing uulitin mo itong basahin at isulat. At walang dapat ikahiya doon. Ang pagsusulat ay walang katapusan.

Nang makapasa ako sa hayskul na humahasa sa agham at matematika, binulungan nya ako: "Huwag kang matakot na lumihis ng daan. Hindi lahat ng matalino ay mahusay magsulat. Kung san sila mahina, doon mo sikaping maging magaling. Sa huli, uuwi sa wala ang lahat ng ideya nila kung walang magsusulat." Hindi nya dapat sabihin yun, kaya matapos nya akong yapusin ay kinindatan nya ako.

Mas mainam sana kung sa paaralang iyon din ako nag-hayskul. Nakaganti sana ako sa sama ng loob ko sa mga kaklase kong nilagpasan ako sa linya ng mga honor students. Pero may anak bang tinatanong ng magulang kung san nya gustong mag-aral? Sa mga panahong yun, wala.

Kaya oo, lumipat ako ng eskwelahan nung hayskul. Doon, nagpabandying-bandying ako. Hanggang nagtapos akong kalagitnaan sa pangkalahatang ranggo ng mga estudyante. Buti na lang at sumabit pa ako sa UP, kung saan nagtapos din akong pasabit-sabit.

Kung minsan naiisip ko: napakaraming pagkakataon na sana ako na ang pinakamahusay, kung pinili ko lang maging pinakamahusay sa mga mas simpleng paaralan, kurso, samahan at opisina. Kung bakit mas gusto ko sa mas mahirap, na kung saan halos kulelat ako at laging nagmumukhang tanga. Pero, gusto ko nga ba yun?

Sa edad ko, alam ko na. Kailangan ko ng sapat na hamon, para maramdaman kong kailangan kong magsumikap. Its the struggle that makes me feel alive. Kung kay Miley Cyrus pa - it's the climb.

At sa katapus-tapusan na hindi ko maabot ang tuktok, masaya pa rin ako. Sabi nga ng patalastas ng Dunkin Donuts: "It's worth the trip".

Ceteris Paribus

Outrageous. Yan ang terminong ginamit ni Salbutri nang tukuyin nya ang matataas na sweldong tinatamasa ng mga propesor pamantasang pinagtatrabuahuan nya. Specifically, he was referring to salaries that are Php80 – 150,000. Pinatulan ko naman ang argumentong ito pero dalawang araw na ang lumipas, binabate ko pa rin sa isip ko kung anong ibig sabihin ng “outrageous” sa kontekstong ito. Tatlong tao na ang pinasawsaw ko sa usaping ito. Outrageous nga ba ang ganitong sweldo?

Ano ba ang sweldo ng mga utaw nowadays? Call center agent (entry level): 8k pag sa Baguio, 12-15k pag sa Maynila (more or less). Teacher sa isang pamantasan: 11-14k (entry level, depende kung may honor ka nung gumradweyt ng kolehiyo), 14-25k (on the average, kapag may masters ka at sa sa state university nagtuturo), 26-80k (on the average para sa part-time at full-time sa private na university), 30-150k (para sa mga duktoradong propesor na nagtuturo sa mga sosyal na pamantasan). NGO worker: 10-25k (para sa isang karaniwang staff sa Pinas), 26-35k (kapag managerial position sa Pinas), 40-60k (kapag regional NGO). Foreign-assisted development projects staff: 20-35k, 35-80k kapag consultant level (on the average), hanggang 150-500k kapag superpower ka na sa isang ahensya o consulting agency. Technical at managerial position sa isang pribadong kompanya: 25-50k (more or less, kapag may pangalan ang kompanya mo), at 35-90k (more or less, kapag mataas-taas na at may kalakihan na ang departamentong hawak mo).

Kapag raketera ka naman at arawan ang hataw mo, on the average: mula 500h para mga transcription at survey enumeration, 1.5-3k kapag team lead sa isang bugahang team lead ng documentation, mga simpleng layouting at production ng sandamakmak na CD copies ng whatever, at event organizing ng mga trainings, workshops at anik-anik na conferences, 2-5k para sa copyediting ng reports at libro, applied research ng samu’t-saring studies ng whoever senior experts, 5-8k sa mid-level facilitation ng workshops at kung high-level ka e nasa 10-30k naman.

In a way, naratsada ko na ang ganitong mga karanasan. Happy ang iba, tried to be happy sa iba, at smile na lang sa ilan. Ganito ang kinalabasan ng aking computation over years of my professional struggle:

Kapag NGO worker ka (kesehodang staff ka o manager), sa isang bwan- hapi na kung makabili ka ng bagong damit, and only when there’s a bonggatious event na gusto mong magpaganda. Tsinelas lang pangaraw-araw na pamasok sa opisina, laban na. Bag? Kelangan ba yun kung feeling mo baon mo na sa diwa mo ang isyung gusto mong ipakipagpatayan sa miting? Tricycle, jeep, bus, lakad, eroplano- just get there, on time or late, with or without eye bugs and jetlag, basta brilliant ka (or keri mong mag-pretend na may naiitindihan ka pa).

Surprise, surprise: ang pagkaliit-liit mong sweldo ay nagpapaaral pa rin ng kapatid, anak, at pamangkin (salamat sa mga loans ng coop, SSS, at PAG-IBIG), nakakalasing pa rin (salamat sa kwatro kantos at paminsan-minsang painom ng mga kasamahang may maganda at masamang balita sa buhay nila), at nakakaabot pa rin sa susunod na a-kinse, a-trentang sweldo, at 13th month pay. Sa karaniwan man o especially toxic days, basta kailangan mo ng datung, raket na kaliwa’t kanan (hopefully, mabait ang boss mo at hindi mo kailangang itago; i-justify mo na lang na may kinalaman naman sa development agenda ninyo ang niraraket mo at super i-deny mo na may conflict of interest).

Dagdagan mo pa ang pananampalataya mo: malay mo in fifteen years, baka may authorship ka na rin sa mga ideyang inimbento mo (o ninyo, as is usually the case dahil eternally participatory at consensus building naman ang mga brainstorming at FGDs ninyo).

Kapag dakilang government worker ka, sa isang buwan- sipagin mo ang paglalaba at pamamalantsa dahil at least hindi mo kailangang mabaliw tuwing umaga kung anong isusuot mo (bag lang ang talagang may freedom kang piliin, remember ang sapatos mo dapat alinsunod sa pulisiya), maraming allowance at mairaraos mo naman ang isang moderate lifestyle (lalo na kung mahina ang sikmura mong tumanggap ng lagay), at pwedeng magbaon ng tuyo at alamang basta siguraduhin mo lang na di mangangamoy. Higit sa lahat kung babae ka, matipid ka sa sapatos dahil pwede naming magsuot ng mga abakang tsinelas sa opisina.

Alas singko na. Everyday, may moment ang buhay mo. Kahit mahirap umabot sa 8:00, 12:00, at 1:00 na bandi-clock, siguradong fight to death ka sa pila kapag alas-singko na. Kapag pumalya ka, either bawas ang sweldo mo o mame-memohan ka ng HR. Kaya naman, lahat ng kailangan mong i-print na personal files at office supplies na pwede mong ipuslit, dapat nai-bag mo na bago magalas-singko.

Dagdagan mo pa ang pananampalataya mo: ang buhay ay puno ng pag-asa- malay mo mamatay ang boss mo at ikaw na ang kapalit nya, wag sanang matsugi ang kapit mo sa itaas para hindi ka rin matsugi dahil iba ang framework mo sa framework ng ipapalit sa kanya, at isipin mong maraming outlet ang lahat ng ini-imagine mong kabutihan (magpuslit ka ng impormasyon sa mga organisasyon na legitimately e pwedeng kumontra sa mga kawalanghiyaang nalalaman mo).

Kapag pribado ang opis mo at karaniwang staff ka, sa isang buwan- kailangan mong bumili ng respetadong damit (kung hindi unipormado ang kasutoan ninyo tulad ng mga outsourced na support services ng opisina mo) pero bahala ka kung sa SM ka bibili o sa tiangge dahil acceptable naman yan kapag staff ka lang, kailangan mo ng sapatos na sarado at hindi naglilitawan ang mga kuko mo sa paa na depende kung can afford kang ipa-pedicure sa halagang 30-60 pesoses lingo-linggo (although what’s the use kung wala namang makakakita), kailangan mo ng bag na pwedeng lalagyan ng pang-powder ng nose, cellphone na middle-priced, payong para sa mauulang araw na kailangan mong makipag-balyahan sa tren o bus, at malamang sa baon mong tanghalian dahil mahal at hindi masarap ang pagkain sa cafeteria.

Maligayang Pasko: kapag maganda ang kita ng kumpanya mo baka-sakaling may 14th month pay ka pa maliban sa etc. pays designed to motivate you as a “business partner” ng iyong kumpanya, kapag galante ang boss mo at maraming sponsors ang kumpanya nyo aba’y baka-sakaling makabunot ka ng something sa Christmas party raffle nyo o kaya e ma-award ang departamento nyo for being the most productive unit, best performer, best costume or whatever, AT… with enough prayers e maganda ang announcement ng president nyo for next year (otherwise, baby, you might as well consider looking for a new job next year). Sa mga karaniwang araw at tantya mo keri mong magkasakit o ma-late, tumanggap ka ng raket (yung keri lang itago at baka mabuking ka).

Dagdagan mo pa ang pananampalataya mo: at least may trabaho ka kahit ma-realize mo pang hindi mo naman pala kailangang gumradweyt ng college para mag-opis, marami kang panahon para makipagligawan (sana sa office mo may papable para hindi na kailangang lumayo, effort din), at kung medyo fighter ang spirit mo aba’y may panahon pa para mag-aral o mag-shopping ng iba pang kumpanya na mas mataas ang offer (in short, isipin mo na lang meron pa).

Kapag pribado ang opis mo at manager ka na, sa isang buwan- magdalawang isip ka kung mamimili ka pa sa tiangge at kung kelan mo pwedeng isuot ang “casual” wear na ito, tumingin-tingin ka na ng sapatos na hindi Parisian ang tatak at tipo bang magtatagal enough para masabi naman nilang “yan ba yung shoes na binili mo sa ______ two years ago?”, dapat ang bag mo may karakter naman na tipong sumisigaw ng “pansinin mo naman ako dahil en sync ako sa okasyon”, at mga miting na ipapatawag mo e lagyan ng variety hindi yung puro kay Aling Maring lang binibili sa kabilang kanto.

Pyesta galore: at tuwing may okasyon isa ka na sa mga hermana mayor- regalo para sa lahat kahit hindi mo sila kilala o di mo sila like (with enough creativity, mairaraos mo rin yan), pigilan mo na ang sama ng loob mo kung dahil sa pulitika man lang e kailangan mo nang tanggapin na hindi ka na sasali sa mga raffle dahil nakakahiya naman. Sa mga karaniwang araw… kalimutan mo nang kailangan sumisikat pa ang araw para magtrabaho ka. Ang buhay mo ay hindi sa ‘yo ‘no; kung kanino, hindi mo na rin alam pero ang mahalaga maganda na ang posisyon mo at eternally grateful ka dahil maraming magpapakamatay para makipagpalit sa kalagayan mo.

Dagdagan mo pa ang pananampalataya mo: kahit hitik na hitik na sa cellulite ang mga hita at tyan mo at pinagpepyestahan na ng mga blackheads ang ilong mo, at least may pera ka para mag-gym, mag-spa (paa, kamay, mukha, buhok, buong katawan!), at kung gipitan na e bumili ng lalake. Tumatanda ka mang kunsumido at pinag-aalipunpunan ng katakot-takot na sipsip sa paligid mo, may pera ka. Kailangan mo na lang i-redefine ang happiness.

What’s the point? Everything has a price. Lahat may kapalit. Pera. Kalayaan. Oras. Mamimili ka na lang kung anong gusto mo. Walang outrageous sa kung anong nakukuha mo- araw-araw, buwan-buwan, at taon-taon. Kasdiay met laeng. Ceteris paribus.

Henry

Wala akong butler. Hindi nga kasi ako mayaman, at obviously hindi ako si Batman. Pwede sana akong maging si Superman pero maliban sa hindi ako lumaki sa farm, hindi naman ako galing sa planetang Krypton. Kung sana si Wonderwoman ako... kaso kulang naman sa boobs.

Pero meron akong bartender- si Henry.

Nakilala ko si Henry sa Heights, isang bar sa LB. Nasa third floor ng isang maliit na building ang Heights, malapit sa tinirhan kong pad nung estudyante pa 'ko. Para marating mo yung bar na yun, aakyat ka sa mala-fire escape na winding stairs. Isang lugar yun na tambayan ng mga estudyanteng may pambili ng beer at mga gurang na nagde-date ng mga kolehiyalang nagpapalibre ng beer.

Heights ang unang matinong bar na may videoke sa kalsadang yun. At noon, ang videoke ay hindi private rooms. Kung trip mong kumanta, sa isang maliit na entablado ka sasampa, uupo sa high chair at sasabayan mo ang TV sa harap mo. Dun ako unang sumideline bilang 'hostess'.

Raketera na ko kahit nun pa man, at mula alas-otso hanggang hatinggabi, tungkulin kong siguraduhin na nage-enjoy ang mga lasing. Hagya akong kakanta, magde-dedicate sa mga may bertdey, at kung kinakailangan e magpapatawa na rin. Syento-beynte ang bayad sa kin gabi-gabi, na di ko naman naipon dahil pambili ko lang din yun ng beer ko. Pero libre dinner ako sa club (club daw o).

Kursunada ng may-ari ng Heights si Henry. Ang kwento nya sa 'kin, nai-date nya si Henry ng ilang beses din. Kaakit-akit naman din itong si Henry. Matangkad sya, maitim, at mahiyain. Pormang promdi at mahinahon.

Namasukan sya bilang bartender dahil tulad ng lahat ng ka-dramahan sa buhay, may mga sinusuportahan sya sa pamilya. Eto kwento na lang ni Melchor. Hindi naman kasi pala-kwento si Henry, mas mahusay kasi syang makinig.

Dahil bar nga yun, at lagi akong lasing tuwing magkikita kami, hindi ko na tanda kung ano bang pinagkukwento ko sa kanya. Malamang mga heartache series ang pinagsasabi ko sa kanya, at wala naman syang naiimik o naipayo. Tatango-tango lang, ngingiti-ngiti, at magtatanong paminsan-minsan kung okey pa 'ko.

Nang mag-break kami ng jowa ko nun, nung araw ng Ms. Universe, na practically talagang araw pa ko nag-umpisang maglasing sa Heights habang naglilinis pa lang sila, si Henry ang naghatid sa 'kin pauwi- pababa ng nakakamatay na fire escape at patawid sa pad ko.

Mabait si Henry. Talaga namang isinaayos pa nya ko bago nya ko iniwan. At kinabukasan, walang kwentong kumalat sa kabalbalan ko. Parang alam nya na nakakahiya yun lalo na para sa tulad ko nun. Leader-leaderan kasi 'ko nun ng isang org.

Fast forward: five years after, bundat na bundat ako kay Jubilee. Nasa isang resort ako sa Calamba. May biglang humirit habang nakapila ako sa pagbabayad ng entrance, "Ay kumusta na po kayo?!". Si Henry.

Staff na sya ng resort. Medyo mataba ng konti, pero mas nagka-itsura lalo. Kumustahan, at gaya ng lahat ng kumustahang Pinoy, lahat ay okey. Nagpaalaman at di na kami ulit nagkita.

Bakit mahalaga si Henry sa 'kin? Simple lang. Sya pa lang ever ang taong nakausap ko na nakinig lang (usap nga ba ang tawag dun?), at enjoy din pala 'yun. Kung tutuusin para syang si Might Thor, yung pinakauna kong aso na pipi. At kung may taong aso sa buhay ko, sya na yun.

Charing

Kunsintidora akong kaibigan. Walang sasabihin ang kaibigan kong hindi ko maiintindihan at susugan. Para sa 'kin, kung san sya masaya susuportahan ko sya.

Nang gabing nagsabi si Charing ng tutuong nararamdaman nya tungkol kay Frank, hindi ako kumontra. Ang ganang akin lang, (1) kaibigan ako at sa lahat ng bagay kakampi ako dapat at (2) hindi naman sya nagpapaalam kung anong dapat nyang gawin, nagsasabi sya tungkol sa isang bagay na obviously pinagdesisyunan na nya.

O, di..... Tama sila. Kalamidad nga ang kinalabasan. Ilang buwan pa ending na. At eto na si Charing, tumatawag sa kalagitnaan ng ulan at baha. Literal ito ha. Naglalakad sya sa Elliptical Avenue habang umiiyak at hindi na nya alam san sya papunta. Sabi ko magkita kami sa McDo Citi Mall. Uminom sya ng hot chocolate para mainitan sya.Tamang-tama din kasi may tiangge dun kaya mamili sya ng bagong damit para palitan yung basa na nyang suot.

Eto pa ang isa kong rule sa pagkakaibigan. Ayokong-ayokong nakakakita ng kaibigang gumagapang sa desperasyon. Ang ibig kong sabihin yung biswal na miserable at walang ka-effort effort kahit TH na mag-feeling strong. Una, hindi natatanggal sa alaala yun- ang pangit, nakakabawas ng dignidad. Pangalawa, kapag nakakita ako ng isang taong mahina at lumalapit sa akin ang tendency ko patakbuhan ang buhay nya. Gusto nya ba yun? Syempre may basic assumption yan: lahat ng kaibigan ko malakas, walang lampa sa kanila.

Back to Charing.

Ilang taon pa, nag-law school, nakatapos, at abogada na. Ilang bwan lang at slightly ginagawa na nya ang gusto nyang gawin- maging "public servant". Paminsan-minsan kaming nagkikita, kwentuhan sa lahat ng pinagdaanan sa trabaho at pag-aaral at pagtaba-pagpayat-pagtanda sa mga sumunod pang mini lovelife. Parehong buwan ang bertdey namin kaya halos taon-taon nagse-celebrate kami kahit hindi sa saktong araw o saktong buwan.

Kakaiba si Charing sa lahat ng nakilala ko.

Sya ang perfect example ko ng "photogenic". Kung bakit sa mga pictures ay napakaganda ng babaeng ito. Walang kasintamis kasi kung ngumiti. Yun lang ulam na, ika nga. Kikinang ang ngipin nya, kasabay ng mga mata, at parang lahat ng muscle sa mukha nya ay talagang sumasama sa ngiti.

Sya lang ang nakilala kong wala na atang ginawa kundi mag-aral at magtrabaho. Tapos ng Psychology, nag-masters ng Public Administration, at nag-Law. Lahat pa yan sa UP. At ang pangarap nya ay "to work for the people". Oo, Charing. Kung nababasa mo ito, nabasa ko ang resume mo sa opisina natin dati.

Maiirita ka sa babeng ito. Kahit lunch break gusto trabaho ang pinag-uusapan. Naaalala ko nang mag-declare ako na walang pagu-usapang trabaho habang kumakain. At ilang lunch break syang hindi sumabay.

Si Charing din ang larawan ko ng isang Executive Assistant. Naka-mail merge ang directory nya, matino ang files, at pati contacts list ng cellphone ng boss nya sya ang gumagawa. Laging on time, kahit ata may sakit o malungkot sya maayos pa rin ang trabaho.

May silent power ang batang ito. Kaya nyang pukpukin ang mga consultant pag deadline na, ang kulit grabe. Higit sa lahat, napapasunod nya ang mga naging boss nya. Minsan nga kapag nagmamaneho yung isang dating boss namin, kelangan nyang sabihin kung stop o go o kung liliko. Para kasing hindi sya nawawala sa sarili nya, laging nagi-isip.

Nung Marso lang ikinasal sya, sa isang kababata. Ang bongga ng kasal. Nakita ko na lang yung video sa isang blog. Hindi na ko nakadalo s kabila ng mga paghahanda ko, nagluko kasi ang tyan ko two hours before akong paalis ng bahay. Hanggang ngayon nasa bahay ko pa ang regalo ko, ang ganda ng giftwrap. At si Charing, nasa US na kasama ng swithart nya.

Ginawa nya lahat ng gusto nya- mag-aral, magtrabaho, magpapayat, umibig at ikasal sa taong mahal nya at mahal sya. Isa na lang ang inaabangan ko: ang maging ina sya.

Siguro kung magpapa-annul sya later, bonus na yun.

Sally

Paiksian kami ng shorts dati, back in the days of Eileen Sarmenta. Hindi naman kami na-rape gaya nya, pero nagkakandahulog ang mga papang nakasabit sa jeep sa kalilingon. Hmm…. hindi ako sure kung kasali ako sa nililingon pero magkasama kami ni Sally nun. Kapitbahay ko kasi ng pad si Sally.

Nung freshman sya, chubbita pa pero after one year na nag-LOA pag balik vavavoom ang loka. Pumayat! Maputi si Sally, voluptious ang dating, at pang-Ms. Universe ang long wavy hair. Yun lang, tamad mag-aral.

Naging flight attendant sya nang muli syang mag-LOA at hindi na bumalik sa eskwelahan. Lalong sumexy. At nun nya nakilala ang jowa nya ngayon. Sa La Union na sila nakatira, at nagbi-breed na sya ng cocker spaniels. Yun e maliban sa mga anak nila.

For a time, naburyong sya sa probinsya at nagtrabaho sa Maynila bilang Med Rep (hindi na ata ganito ang tawag ditto ngayon) ng isang starter na local pharmaceutical company. Pinasok ko rin yung ganung trabaho dati e, inayawan ko rin after four months. Mahina ang kita tsaka... mahina ang puso ko sa mga taong malapit nang mamatay.

Habang nasa ganung trabaho sya, dun dumalas si Sally sa bahay. Painom-inom, overnight, two days, hanggang isang maleta na ang bitbit nya at dun na naka-park ang kotse nya. Bago ko pa namalayan, nilalandscape nya na ang garden ko, tinayuan na nya 'ko ng bakod, at naglalagay na ng grout sa tiles ng banyo at kusina ko. Balak pa nga sana nyang pinturahan ng "butter yellow" ang pader ko, whatever the hell that looks like.

Hindi naman sya ever pabigat, I think masaya si Jubilee nung andun sya. Nagluluto, naglilinis, at masarap kasama. Lagi nyang sinasabing hindi nya maintindihan kung bakit ang hilig-hilig kong mag-aral. At lagi ko namang sinasabi sa kanya na magtapos sya ng pag-aaral. Wa epek.

Kapag gabi, kahit sleep na kami ng jowa ko, may I knock at the door ang gaga. Minsan, hindi na 'ko nagising, si jowa na lang, at kinaumagahan ko na nalaman ang masalimuot nyang karanasan sa sala mismo ng bahay ko.

Aysus, madaling araw pala e nagising syang dumudugo ang ulo nya. Parang may malakas daw na tumusok sa ulo nya, suspetsa nya kinagat daw ng daga na sabi naman ng duktor very rare case lalo na puncture wound at isang butas lang. Suspetsa ko, nagalit ang mga multo sa bahay ko kakapanuod nya ng umaatungaw na Phantom of the Opera nung gabi.

Dun na sya nag-umpisang maghakot ng gamit nya pabalik sa bahay ng tiyahin nya. Soon after, bumalik na sya nang tuluyan sa La Union. Ngayon, patext-text at YM na lang kami.

Hindi ang misteryosong puncture wound nya sa ulo o sa kanyang temporary residence sa bahay ko [na nakaranas naman ng maraming home improvements] ang dahilan kung bakit isa si Sally sa mga outstanding characters sa alaala ko. Si Sally ang tanging kaibigan ko na nagpapadala ng kung anek anek sa akin nung nag-exile ako sa Bayombong. Sa tingin ko hindi lang yun dahil marami syang pera nun. Talagang thoughtful si Sally.

Kapag nakipag-kaibigan sya, siryosong kaibigan. Hindi nya ugaling makipagsumahan ng gastos o mga pabor. Sa kanya, tutuong ang kanya ay iyo at ang iyo ay kanya rin. Ang “feel at home” sa kanya ay paghuhugas ng plato, paglilinis ng banyo mo, at paghuhukay ng lupa sa garden mo. Kahit anong bongga ng mga trinkets at shades nya kapag nasa labas na, sa bahay mo mukha syang basahan at nakataas ang paa habang nagkakamay sa pagkain.

Si Sally ang unang kaibigan na ipinakilala kong kapatid ko. Sa kanya ko rin na-confirm na pwede kang maging maganda kahit pango ka. Basta maputi ka.

Si Lorna

(Isa sa tatlong seryeng pinamagatang Si Aida, Si Lorna at Si Fe.)

Kay Lorna nagsimula ang lahat.

Kaklase ko sya sa Soc 130, o Social Psychology. Pero bago pa kami nagkakilala, pamilyar na sya sa akin. Myembro kasi sya ng isang samahan ng mga Bicolano, at minsan na syang umawit sa isang dula. Hindi lang ang awit na yun ang tumawag ng aking pansin, kundi ang tinig nya. Hindi lang ang tinig nya ang tinutukan ko ng pansin, kundi ang mukha nya. Dahil nalaman kong pinsang buo sya ni Ute.

Dahil palakaibigan itong si Lorna, sya ang unang nakipagkilala sa akin. Agad ko namang binanggit na kilala ko si Ute ("kilala" as in pamilyar ako sa kanya). Singbilis nun ay kinwento nyang nang araw na yun ay dadalaw ang BF nyang nag-aaral ng Law sa Diliman. Sa tanghali din ng araw yun, eto na sya't pinuntahan ako sa dorm- umiiyak, nakipag-break sa BF. At mula nun, parang best friend na agad kami.

Bago ko pa namalayan imbitado na ako sa apartment nilang magkakapatid. Magkasama na kaming nag-aaral at nagluluto. Hindi sya masipag mag-aral, pero mahusay syang magluto. Hanggang ngayon nga, sa tingin ko ay di ko matutularan ang sarap ng laing nya- tutulo ang sipon mo sa sarap!

Ganun din syang kasarap kakwentuhan. Hanggang ngayon tuwing magkikita kami, tumitilaok na ang manok hindi pa nauubos ang hagikhikan namin. Sa lahat ng nakilala ko sa buong buhay ko, wala nang mas bibilis pang makaisip ng kalokohan kesa kay Lorna.

Walang lihim sa aming dalawa, pati diary nakabukas. Luha man o halakhak, kaya naming pagsaluhan nang walang kahihiyan. Magkasama kami sa maraming mahahalagang sandali sa buhay nilang mag-anak: [nurse] capping ng kapatid nya, work recognition ng tatay nya, earthquake noong 1991, pagpapaalam sa boypren, pakikipagkita sa hindi boypren at maraming pang dramatic at comic moments. Pinagtakpan nya ako sa nanay ko sa di mabilang na pagkakataon. At sa sarili nyang paraan, isinet-up nya ako sa pinsan nya... pati na sa sumunod na ngayon nga e jowa ko na.

Palakaibigan si Lorna. Kung iisipin ay espesyal ang pinagsamahan naming dalawa. Pero ganito rin sya sa iba. Kahit ipakilala nya akong best friend, may mga ikinukwento din syang "best friend". Kahit maramdaman kong ukol sa akin ang mga sandaling magkasama kami, napag-alaman kong hindi ito katangi-tangi.

Kahit pala sa pagkakaibigan, may takot ka ring mararamdaman- na hindi ka magiging kawalan sa kanya. Gusto mo ring makaramdam ng katiyakan na sa taong ito, nag-iisa ka. At kapag alam mong hindi ganun ang kalakaran, hinahanap mo din ang ibang mundo- maghahanap ka rin ng ibang “best friend”.

Unti-unti, matututunan mong si Batman lang ang forever.

Kapitbahay

Gumising akong bumabaliktad ang sikmura ko. Beer lang naman ang tinumba ko kagabi, kaya definitely hindi yun ang dahilan.

Kagabi pa lang, sumingkit na ang mata ko at uminit ang dibdib ko nang mabasa ko ang text – tumawag ang may-ari ng apartment dahil inirereklamo si Honey at ang bakod na itinayo ng jowa ko. Pesteng mga kapitbahay yan, wala nang ibang nakita kundi kami.

Eto ang kapitbahay na on day one ay may claim na “community” ito, sa tono at kislap ng mata na nagsasabing: “Matuto kang makisama, at alalahanin mong baguhan ka nauna kami”. Potah. Kunin ba ko sa threat? On day one pa lang, may pader na fez ko- pass by everyday without smiling ako (malayo ang tingin drama, parang malalim iniisip, hindi ko kayo nakikita), LOL pero sa loob lang ng haws pag nasa labas Sirius Black ako, at para lang mang-intimidate tuwing lalabas ako para magbasa ang bitbit ko ay mga academic books na sinlaki at simbigat ng hollow blocks at pag nilapag ko ang title at ang spine dapat kita sa anggulo nila (sa loob ng haws ko binabasa ang mga komiks at showbiz magazines!).

Isang baranggay na kamag-anakan itong mga kapitbahay ko, “mga” kasi dati isang unit lang ngayon dalawang unit na sila. Ang duda ko nga kaya may pacomplain-complain ang mga ‘to ay dahil interesado silang makuha yung unit namin. Eto kasing si Johnny Bravo, na jobless at may excuse na sakitin pero mas matindi pa sa paktorya kung bumuga ng yosi, e family man na ngayon. Syempre, nakasiksik sya sa saya ng ate nya at nag-uumpisa ko nang maulinigan ang mga issues associated with living together as a super extended family. Parang fungi ang mga ito, pero baka nga mas mabuti pa ang fungi at may gamot para tumigil sa pagkakalat.

Feel kong ikwento ngayon ang sumpa ng mga engkantong ito. Two years ago, pagkatapos ng mahabang paghihingalo (as in halos isang taon!) ng nanay nila na-dedbol din. In fairness, ang matandang yun ay maagang nabalo at nagpalaki ng kanyang mga walanghiyang sandamakmak na anak sa sarili nyang pagsusumikap. Yumao yun na wala na atang laman-loob (sya rin mismo ang nagkwento sa akin). Sya ang unang kontrabida sa telenovela ko dito, until maging senile na sya at every chance she gets makulit na iniistorbo ang katahimikan ko sa aking thinking table. Ang sama ng may kapitbahay na naghihingalo, I tell you, bad trip talaga.

May fairy godsister sila, si Tess, na dating nakatira from across the street pero feeling nya she earned her right to park her car within the compound dahil sya ang nagbabayad ng apartment ng nanay nyang tinitirhan ng mga kapatid nyang walang kwenta, gaya ni Johnny Bravo. Kinasal na sya, mga three years ago, at sila ng asawa nya ang nakatira sa isa pang unit dito ngayon. Baog sya.

May almighty babaylan sila, I suppose sya ang eldest. Ahhh, this one is very interesting. It appears like sya lang ang gifted sa kanila. Kaya naman tuwing dadalaw sya ipinagsasalaksakan nya rin ang kanyang black old car na may super sticker- sticker ng UP. On hindsight, hindi naman mukhang matalino so baka naman nagtatrabaho lang sa UP kaya may sticker. Kung umasta talaga namang anak ng nature- mataas ang noo ever (kung alam nya lang na dalawa ang taga-UP sa bahay namin, hindi isa). Super proud ang lolang ito nang magsabi ang isang pamangkin na magu-UPCAT sya; dumagundong ang mga pader at halos yumanig ang lupa sa bigat ng mga grand plans nila. Ayun- nasa FEU na yung bata ngayon!

Si Babe naman, awa ng Diyos at umalis na sya, ang tatanga-tangang lover ng birds, tatanga-tanga kasi natatakasan sya ng myna bird (syempre, hindi nya kasi tinatrangka ang hawla!). Buti na lang umalis na sya dahil ang sagwa ng taste nya sa music- kung hindi Red Hot Chilli Peppers on a Sunday morning ay bumibirit naman sya ng Bee Gees song na sakto sana sa liit ng boses nya kung sumasabay man lang sa tempo kahit wala sa tono. Madali namang hulaan kung bakit tinawag ko syang Babe, ‘no?

Kasama nyang umalis ang kanyang asawang reklamadora at higanteng daughter. Mabuti naman dahil si Jubilee ay nag-uumpisa nang maging anorexic sa takot nyang tumaba gaya nila. Iisa ang anak nila, at hindi na masusundan. May sumpa (or baka hindi na umaabot sa laki ng tyan nilang mag-asawa).

Etong core family sa tabi ko, kung san nakasalaksak si Johnny Bravo and his growing colony, ay hindi interesting pero masasabi kong picture perfect ng isang miserableng pamilya: gabi-gabing lasing si airy husband who claims to be formerly a pulis (lord, kung maririnig mo lang kung gano ka-bright ang kanilang mga kwentong lasing), araw-araw na nakaburangot si fat wife na proud na proud sa kanyang pagiging manager ng Mercury Drug, at araw-gabi namang nag-iingles na bali-bali ang tyanak nilang junakis na kine-claim nilang henyo (funny, dahil nag-aaral sya sa isang eskwelahang may mabantot na reputasyon sa instruction). Ang tyanak na ito ang sumpa nila, effective 10 years from now this child will eat his parents’ flesh and dry them of their stinking blood.

So this morning, todo tipa na naman ang fingers ko. First order of the day: susulatan ko ang landlord, ibubuga ko lahat ng issue ko (kelangan bright, kasi abogado, at oo medyo cold and objective ang dating pero sa ending may kurot to the effect of ‘this is my home’). But most definitely, however it turns out, no one is taking my Honey away from me- magkamatayan na.

Yung lecheng impormasyon na yun kagabi, I’m sure, ang dahilan kung ba’t di ako natunawan at halos isang plangganang mapait na likidong may lumulutang na lechon de leche ang iniluwal ng bibig ko ngayong umaga. Pero, in fairness, I found myself writing again- may pinag-aapuyan na naman ang dugo ko. Hmpf!

Eternity

what are the things that bind us? it’s a question that all of us have asked ourselves at some point in our lives. at the beginning of this year 3 friends, [G], eden and kiel decided to connect their blogs, in a way that a blogroll cannot. they decided to write about something around this very theme and let another introduce the post from a sympathetic perspective. to make things challenging, the question must be answered around a specific piece of jewelry: the ring. this is mine.

Ang Hirit ni Kiel

"A virteous wife is more precious than rubies." - Proverbs 31:10

ginto nagpipirmi sa higit dalawampung maliliit na kulay rosas na rubi. ginto rin ang naghuhugpong upang posasan ang kanyang hinlalato. isinusuot niya ito kakambal ng diyamante at gintong singsing pangkasal.

regalo ito sa kanya ng asawa nitong pasko. gusto marahil ipabatid ng asawa ang ibayong pagmamahal sa kabila ng labintatlong taong pagsasama. sa kabila ng muntik na paghihiwalay sa taong ito. sa alahas, naipa-alala sa kanya ang sinumpaan- na isalba ang relasyon sa anumang pagsubok. ang relasyong tinubos sa luha ng kanyang ina.

sakto sa kanyang personalidad ang disenyo. simple pero may landi. napapangiti siya tuwing titignan ang singsing. bukod sa ligaya may halong kalungkutan ang ngiti nya. sabi ng kaibigang alahera, kailangang mababa ang kalidad ng ginto upang di kumalas ang batong hiyas.

Ang Birit ko

Kalokohan.

Nung bata pa ‘ko, kahit sa palabunutan sa gilid ng eskwela laway na laway akong mabunot ang mga pekeng singsing. Liban sa heirloom na sa ‘kin nakatakda, relo lang ang pwede kong isuot. Pwede, dahil yun lang talaga ang kayang bilhin. Nang minsan akong makabunot ng singsing, anong nangyari? Nahulog somewhere dahil sa liit ng daliri ko.

Nang matapos ako ng kolehiyo, kahit gaano ka-chaka, sumagi sa isip kong magpagawa ng college ring. As if kelangan kong ipangalandakan kung san ako nagtapos. Baket? Wala lang, parang ang lakas ng dating kapag may insignia ang daliri mo. I had the wits not to buy that ring (thank you, Lord). Pero hanggang ngayon iniisip kong magkaron ng sariling insignia. Yung tipo bang nakaukit sa metal at idinidiin sa tinunaw na kandila pang-selyo ng mga liham. With the email and all, kalokohan din sya.

Sa fraternity, wish ko lang may singsing kami. Pero ilan naman ang can afford para magkaron nun?

Ang singsing ay isang tanikala. Ang kagandahan lang ng tanikalang ito, hindi ka pinupwersang magsuot nito; kailangang piliin mong isuot ito. Di ba nga, dapat may dumadagundong pang, “Yes!” gaya ng sa pelikula?

Pero kalokohan.

Sa galit ko nung kailan, hinubad ko ang unang singsing na kumadena sa akin. Nag-care ba akez? Wiz! Keri ko ang cinematic effect- soli ng singsing sa saliw ng musika ... I found you, you found me… pota, i-found ninyo ang isa’t-isa. After all, yung kanya ngang singsing na kakambal ng sa akin na nawala years ago at talagang never nang na-found.

Ilang beses nang bumilog ang buwan, nagpalipat-lipat na ng posisyon ang mga bituin, at nakatatlong pulang araw na ang mga dapithapon. Napalitan na ang gripo at lababo sa banyo, nagkaron na ng bakod ang bahay ko, at ang mga sapatos na dating naka-public display ay naisilid na sa isang matinong cabinet. Nag-shift na ako ng framework mula program hanggang projects na lang. At ang apoy ko ay unti-unti na ring tumigil sa pagliyab.

At eto na naman ang isang bagong singsing, na sumuot sa daliri ko kasama ng lumang sumpaan (walang simbahan). Pasko. Malamig sa Baguio. Masaya ang lahat. Maraming excuses, maliban sa isa- maganda sya. Sinong tatanggi sa isang eternity na pink rubies? Na may kakambal na sapphire sa daliri ng lalaking itatanikala ko sa sarili kong bato? Masama bang maging girlash? Hinde. Masarap.

Pero may mga bagay na hihigit pa sa singsing.

May isang singsing na di ko malilimot. Ito ang singsing na ibinigay ng pers lab ko. Walang ginto, walang bato. Pinagbuhul-buhol na damo iyon ng sunken garden ng LB, na isinuot sa akin isang gabing nagbibilang kami ng mga tala. Walang pangako. Binalot lang ng isang ngiti. Pero sa isip ko, ang linya… “love is as eternal as the grass”.

Kalokohan.

Past Midnight

I’m not big on closures, although these are the kind of scenes that provide for some of the best lines in a film.

Unfortunately, many of the people I know have need for closures. Fortunately, they are, as expected, gone from my radar.

Of late, I feel compelled to think about closures. Simplified, a closure is supposed to help people to move on. It is freedom from a past that left questions that are vital for more effective future functions. While these gaps are filled out in time and our system, designed to survive and upgrade itself, is drawn towards positive rather than negative energy, some of us are predisposed to relive the past and gone.

In 2004, I met Ute at a popular coffee shop. We already had dinner the night before, some fifteen years after we ended our university love affair. The invite for coffee was quite unexpected and unnecessary, but I had time.

For fun, I allowed him to choose coffee for me. Voila, he guessed right supposedly from memory of my taste. And as we talked about everything under the sun, except work, out of the blue there was silence and the question- what happened to us?

I hate reminiscing details of how my heart was broken. I could tell at that moment that he hated it as much as I did. But we kept going, filling in what the other could no longer recall, from how we first met to the moment I closed the door. In between, I’d say it excited us both to know what the other was thinking at specific points in the past. Until it came to the real reason why we broke up.

There was silence. And more silence.

And then another silence, and a look that was more like a fresh wound rather than a scar. And just because he can swing it, he delivered a full song. In the middle of the coffee shop. How I wished it was a bar and that I was drunk.

For all grace, all evenings end as this one did. Tedious.

I came home to JS, just happy to have chosen him.

Recently, I had a discussion with JS regarding closures and how I am fine without it. He tells me, “That was why I couldn’t let go of you. It’s like you to just leave. It’s like you to leave more questions than answers.”

Sigh.

Here is my one answer to all needy of closures: If it’s not yours now, it’s not. Save blood.

Bluebook

Wala kaming ganyan. Di ko rin naman ma-gets kung bat kelangan bluebook e pwede rin namang yellow pad, pareho lang papel yan. Feeling ko nga ano ba yun- raket ng mga manang?

Yan ang sagot ni Classmate #2 nang magyabang si Classmate #1 na ever since sanay syang bluebook ang gamit kapag exam.

Nag-exam ako kanina. Putris na yan. Hindi ko ever naisip na pwedeng verbal ang exam sa Stat. 55 items lang naman- 45 na multiple choice at 10 pts na pinaghalong problem solving at proving, may isa pang mala-sodoku. Pero sa lahat ng yan, pinatulog ang calculator ko. Mahigit isang linggo akong nagpraktis, inulit ko pa nga lahat ng exercise para siguradong alam ko kung pano magpa-compute compute. At the end of it all, tagerger ang drama ng lola mo.

Hindi naman ako nakipatol sa exchange na yan kanina. Love ko ang bluebook, pero iba ang dahilan ko. Hindi pa para magmayabang, ang bluebook ay puno ng ala-ala para sa kin.

Sa bluebook ko natutunang memoryahin ang student ID ko. Sa bluebook din ako unang nalito- ano nga ba ang college ko, ano nga kaya ang first name ng teacher ko, at teka nga ano na ba talaga ang signature ko. Dati kasi basta buong pangalan ko lang sinusulat ko ng dikit-dikit, ang alam ko dun signature na. Iba pa syempre pag pinapagpraktisan ko ang apelyido ng crush ko.

Sa bluebook ako dati sumusulat ng mga love letter. Napakabagal naman kasi ng mail system dati. Kung may kakulandingan ka, madalas ang mga sulat nyo nagsasalisi. Pag sagot mo, wala nang kinalaman sa huli nyang sulat. At kung ang kalandian mong ito e masipag magsulat, mauubusan ka ng ikukwento. Pag bluebook ang gamit mo, para kang OFW na nag-iipon ng ipapadala. Lahat ata ng sulat ko parang diary:

Kumain ako ng baked macaroni kanina bago nag-exam. Masarap ang luto sa kubo ni Aling Inez. Pero nagmahal na ang fish crackers nila, naka-supot na nang maliliit.

Di ba, walang kwentang kwento. Pero tipong ganyan ang laman ng mga sulat ko. Wag ka, sasagot din sya:

Mabuti naman at kumakain ka ng maayos. Namimiss ko na nga ang kubong yan. Di ba dyan kita hinihintay para paglabas mo sa lecture hall kita mo agad ako.

Medyo may sense naman ang sagot.

Sa bluebook din ako nakipag-break. And drama e di ko na kaya ang LDR. Malapit na kong gumradweyt at naisip ko baka pinapaliit lang natin ang mundo natin. Araw ng Ms. Universe nun, di ko na tanda sinong nanalo. Hinatid na ko pauwi ng bartender nun e.

Sa bluebook ko isinusulat nun ang reviewer ko. Oy, hindi a. Hindi kodigo yun. Pinapraktis ko din kasi dati ang texture ng papel at daloy ng matalino kong ballpen. May bluebook kasing kasingnipis na ata ng onion skin at halos tumagos na ang ballpen ko. Meron ding magaspang ang papel, pero parang sa tanda ko yun yung makapal ang papel.

Kapag may bitbit kang bluebook para sa exam, parang handang handa ka na kahit slight lang. Tanda ko minsan, alas-syete aga kong pumasok kasi naman dalawang linggo na ata akong absent. Aba, may bluebook ang mga tao e bitbit ko lang ballpen at dalawang yellow pad. Anong meron bat late si Mam? A, exam kasi ngayon. A ganun ba. After two minutes. Excuse me, may extra bluebook ka?

Ang sama ng pakiramdam. Hindi na naulit yun. Kaya mula nun, may bitbit na ko lagi. Kaya pati notes ko, bluebook na rin.

Nung kelan may nagsabi sa kin. Ang bluebook pala e gamit ng din ng ibang universities. Kala ko kami lang. At sa Google, nadiskubre ko kung gano ka-powerful ang kung anek na anek na tinatawag nilang blue book. Pero may pareho sa lahat na ito- talaan sya ng mga mahahalagang dokumento at impormasyon. O ha.

Dati piso lang ang bluebook. Ngayon dalawang piso na. At oo, parang raket nga naman sya ng mga manang. Pero ang kabinet ko sa bahay sandamakmak ang bluebook, kahit pagkatapos ko kanina e isang exam na lang at thesis na ko. Aba, mabuti nang handa. Malay mo... baka sa bluebook ulit ako makipag-break.

Waiting

Napakaiksi ng pisi ko pagdating sa paghihintay.

Sabi ng Nanay ko, kayabangan ko na lang yun. Gusto ko raw kasi ako ang hinihintay. Overdue and paglabas ko sa kanya ng dalawang linggo, at halos ayaw pa kong ipalabas sa ospital dahil may bronco pneumonia ako.

Sa aming magkapatid, sabi niya ako daw ang papasa sa marshmallow test. Oo nga naman. Laging laman ng kwentuhan ng matatanda na nung bata daw ako, ang hilig kong umasa sa mga pramis.

Pramis, babalikan kita. Pramis, magkikita tayo ulit. Pramis, bago malanta ang everlasting pupunta tayo sa Manila Zoo.

Ilang beses daw akong nakapangumbaba sa may bintana at nagsasabing, "may hinihintay ako e".

Nung nagkamalay na ako, at meron na kong sariling lakad, alam ng lahat na hanggang 15 minutes lang ako kung maghintay. Pag wala ka pa, goodbye (at mga isang buwan kitang hindi iimikin, bwisit ka). Keber ko kung sino ka (bakit sino ka ba). Keber ko kung san ka galing, at lalong keber ko kung nabangga ang jeep na sinakyan mo. Ang usapan, usapan. Kung dapat e susunduin ako sa bahay, yari ka pag dating mo nakapambahay na ulit ako.

Bago pa ko sumampa ng kolehiyo, nag-umpisa na ang leksyon ko tungkol sa paghihintay. Pumasa ako sa isang pamantasan- waiting list. Naghanap ako ng boarding house- waiting list. Nagpalista ako sa mga subject- waiting list pa rin. Nagka-crush ako- waiting list din para mapansin.

Nang magtrabaho ako- don't call us we'll call you (yeah right, after one year pag may iba na kong trabaho), wait may kausap lang yung magi-interview sa yo, wait for your promotion, wait na-delay ang flight, wait kung holiday ba sa Monday, wait lang magkaka-increase din, wait ha busy lang ang finance hindi maharap ang reimbursement mo (na 115 pesos na last month mo pang ifinile).

Pati lovelife ko- wait lang next week andyan ako, wait nata-traffic ako, wait mababayaran din kita may hinihintay lang akong pera.

Sa spa, wait po kasi hindi pa available ang therapist nyo. Sa kainan, wait lang kasi namatayan ng ilaw madilim sa kitchen hindi maluto ang order nyo. Sa taxi, wait ka dyan walang gustong pumunta sa Ortigas matrapik.

Tutoong "Patience is a virtue". Lahat na lang kelangan hintayin, pagpasensyahan. Higit sa kung ano pa man, kelangang hintayin ang taong mahal mo. At ito ang extra challenge ng deka-dekadang istorya ng pag ibig ko. Bawat isa sa kanila hinintay ko.

Gusto ko tall, dark and handsome- ayun, napaka-possessive naman halos bawal akong bumahin sa kabilang direksyon. Sa oras ng pag-uwi ko, dapat talaga nakauwi na ko kundi abot langit ang pagtatanong kung san pa ba ko dumaan.

Gusto ko mayaman, yung may Chedeng- ayun, bobo naman. Maga-alphabetize lang nalilito pa pag ikatlong letter na ang magkapareho. Siguro naman dahil may computer na kaya nya na ngayon yun dahil malamang haytek ang mga gamit nya ngayon.

Gusto ko matalino at gwapo- ayun, halos balatan naman ako ng buhay ng lahat na makakakita sa aming magkasama. Pati grado ng mata ko at laki ng pwet ko pinag-uusapan ng madla. Syempre ang karugtong nun... "Bakit sya?"

Gusto ko ng mabait at masipag- ayun, wala na ngang pera pinagpalit pa ko sa isang bobang may malikot na daliri.

Kayabangan nga. Kala ko pag [nagma]maganda ka na, pag marami ka nang pera, pag medyo ginagalang ka na, pwede ka nang hindi maghintay. Madami naman pagpipipilian lagi di ba, bakit mo pa hihintayin ang imposibleng dumating?

Three Shoes After

Kung bakit sa dami ng iniisip at dinaramdam ko hindi ako makapagsulat.

At ngayon, eto ako- nagpipilit magsulat habang umaatungal ang Air Supply ng Out of Nothing at All. Higit sa lahat, ngayon ko naisip gawin ito. May meeting ako in two hours, magluluto pa ako ng almusal, at hindi pa ako naliligo. Gusto ko sanang sabihing, “Isayaw mo ako. Tamang-tama ang lahat- bilog ang buwan, ang ganda ng tugtog.” Cue music: Blue Moon.

Kababasa ko lang ng blog ni Kiel. Ilang ulit ko na ring sinubukang buksan ang blog nya sa opisina ko, kung bakit naman kasi napakadaming kaartehan sa internet security ng opisina ko ngayon. Ayaw gumana ng Mozilla, na sadya ko pang dinownload para lang sa blog ni Kiel. Palyado ang YM. Hindi makapa-update ang Kaspersky. Kainis.

I’ve never had a finer evening in the last few weeks than the evening I spent with Kiel in his house. Sarap ng tiwangwang ko habang lawit ang dila ni Kiel sa kabubuhat ng mga karton ng libro nya. Ah, the treasures you will find in those boxes- mga librong titulo pa lang carried away ka na, mga training kit na kamangha-mangha ang binders, mga magasin na ni hindi ko kilala, mga larawang hindi ko malaman kung mahihiya ako o magwawalanghiya.

Sa hinahaba-haba ng mga litanya ko tungkol sa bagong Salapudin na pinasok ko, noon lang namin napagkwentuhan ni Kiel ang pinakamalalim na kalungkutan ko. Tanong nga nya, ba’t ni hindi ko naisusulat yun. Ang sagot ko: there are no words.

Ilang beses na din akong nagsulat, but only for the sake of screaming my thoughts out. They don’t make sense. And for the life of me, I just can’t let my stories go. It’s like writing history without proper context. Kung sana lang lahat ng oras pwede kong iraos ang mga naiisip ko kasabay ng alkohol.

For now, napaisip lang ako sa huling blog ni Kiel. Naalala ko yung mga panahong bagong salta sya sa SA; yung mga brownout na magtetext syang napakadilim, mga umagang maliligo sya at ang lamig-lamig, mga araw na nasa komunidad sya at hindi malaman kung pano magfa-facilitate ng workshop sa lenggwaheng hindi nya pa kabisado, pati ang minsang na-miss ko ang call nya at nagtext sya sa isang coffee shop habang nag-iisa (sa tantya ko halos hatinggabi?). Naisip ko kung gano kalungkot mag-isa. [Although nung start lang siguro, kasi a few years after forwarded emails na lang ang natatanggap ko… mga five times in a year, max na yun.]

Pero wag na sirain ang emote. Malungkot maging malungkot, nakakainis mag-self pity. Kahit walang lonely train tracks, vast plantations or full moon, mahirap tagalan ang katahimikan sa sarili mong dibdib o ang ingay na hindi mo maibunghalit sa kalawakan. Sa buhay ko, ito ang mga sandaling napasali ako ng fraternity, napasabak ako sa hiphop classes, at napa-shopping ng walang humpay.

Three shoes after, ano na naman kayang kagaguhan ang maiisip ko para libangin ang sarili ko?

For All Its Worth

Kanina ka-YM ko si Salbutri, who has grown so much taller than me it doesn’t feel like he’s my little brother. But with seven years age difference, he will forever be just that.

Salbutri was regretting not marrying his GF last year nung marami syang pera kasi he was thinking he can still grow more money if he can wait longer. And then nagkaipi-ipit si Mudra at para daw “dumaan lang sa gripo” ang lahat ng savings nya. Living in the same household, wala naman syang choice other than to shell out money to fill the gaps.

Nag-flash sa mind ko ang napakaraming memories.

I remember an old friend who was deep in debt four years ago. Gusto nang mamatay dahil parang wala nang solusyon. A week later she won the lotto. A year later she was broke again. San napunta ang pera? Mahirap i-audit, pero ang alam namin nagbyahe sya, nakapagpatayo ng bahay at nakapag-put up ng lotto outlet para sa parents nya. Four nights ago, magkakasama lang kami celebrating her birthday as our usual end-year get-together. Jobless. But she looked happy. O baka lasing lang sya.

Twelve years ago, marami rin kaming pera ni JS. Retroactive pay namin yun, combined, from an NGO we used to work with. I suggested magpa-assemble kami ng jeep para kahit sa NGO lang kami sumesweldo may income naman kami sa boundary. Apat na taon na kaming nagsasama noon kaya sabi nya magpakasal na raw kami; baka hindi na raw kami makahawak ng ganun kalaking pera.

Mga fifteen years ago nasa isang remote community kami ni Eena. Kinukurot-kurot ang puso ko sa mga batang nagtatakbuhang nakapaa at naglalakad papunta sa tatlong kilometrong layo nilang eskwelahan na naka-tsinelas. Sabi ko kung may milyones ako pupunta ako dito isang Pasko at mamimigay ako ng mga laruan. Wala man silang poso (na dati ay sampung libo lang naman isang installation), maaalala nila pagtanda nila na minsan nagkaron sila ng napakagandang laruan.

Four years ago, gusto kong manalo ng 50 million sa lotto. Liban sa mga gusto kong bilhin at ipundar, nasa listahan ko ang isang kaibigan na gusto kong pag-aralin ulit. Mahusay kasi sya, hindi lang nakatapos. Baket? Ang tanong ng other friends ko. Aba’y wala lang. Sayang kasi. Wala pa naman akong 50 million hanggang ngayon. Tumatanda na sya, at di na ako sure kung trip nya pang mag-aral.

Madalas ganito. Kapag marami kang pera, hindi mo alam pano gamitin ng tama. Gusto mong magpundar. Gusto mong mag-ipon. Gusto mong maglustay. Kahit wala ka pang pera at ini-imagine mo pa lang, mahirap iplano. Sa tutuo lang, gusto mong gamitin ang pera mo para maging masaya. Pero kung bakit kapag marami kang pera, parang hindi mo na rin alam ano nga bang ikaliligaya mo, o pano mo mapaliligaya ang kung sino man.

Nagmatalino ako kay Salbutri. Sabi ko- Kapag nagkapera ka, you should spend it on something that will change your life forever. Wag ka nang maghintay. Wag mo nang ipagpaliban. Wag kang papigil. Dumadaan ang pera, dumadaan ang pagkakataon. Panghihinayangan mo ang pera, panghihinayangan mo rin ang pagkakataon. Pero alin ang mas panghihinayangan mo?

Disclaimer: Bata-bata pa si Salbutri. Baka ibang istorya kapag umeedad.

BBM

No two things happen the same way twice. It’s a quote from a movie I saw but can’t seem to remember which. Too many times I’ve proven this right. I just keep trying, I guess. Like an addict, I keep hoping that it can repeatedly feel good. I keep hoping that there’s a formula for happiness.

Until a few weeks ago I started somewhat losing spirit. Mildly, I’d put it at boredom. I refuse to think of it as self-pity or depression.

I have been telling myself now – once is enough, twice is luck. So yes, this affirms my earlier proposition that life is made of moments.

On a lazy weekday morning, a friend BBMd me. He was going through a Schengen VISA application. He’s going to Paris, despite his refusal (can you really believe this guy?). His words swam inside my head as he recalled how much fun we had during the interview, having been mistaken as doctors and all. After his interview, he told of how he decided to take the same cup of coffee in the same coffee shop where we went then. In short, he went through a replay of how it was when WE did it together.

I could smell his coffee and cigarettes even as I was on my work desk. I had to take a cigarette break as well. Kilometers away from each other and working on nothing more than a two year-old memory, it seemed real. Except for one important thing – we were not together this time.

Suddenly I felt like I miss him. I miss him. I told him I miss him.

And I wondered - if I die will he miss me this much? Can he BBM me and take me to the moment?